Τραβάτε με κι ας κλαίω...


"Τελικά αρέσκει σου να καθαρίζεις. Κάτα βάθος απολαμβάνεις το."
Τούτα ήταν τα λόγια που εξεστόμσεν το αρκούδι τζιαι ελάωσεν με. Παραπάνω όι γιατί εκνέυρισέ με αλλά, λέω, αν εν αλήθκεια; Είναι δυνατόν να άρχισα να απολαμβάνω το καθάρισμα; Η μόνη περίπτωση είναι επειδή εβαρέθηκα να μένω σε στάβλο. Επίσης, εβαρέθηκα να είμαι φάουσα. Όταν ο άλλος δεν έχει ούτε καν το κόμον σένς να σηκώσει έναν ποτήρι, τότε εγώ τί είμαι, η μάμμα του; (Ααα, τούτος εν ο λόγος που ένεκαμα κοπελλούθκια ακόμη αλόπως).
Εάλω η πόλις...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου