Εξύπνησα σουζουλισμένη πάλε. Εν άννιεν το μάτιν μου! Με τα σίηλια ζόρκα ήρτα δουλειά. Φυσικά εν εμπορούσα να το παίξω άρρωστη, πάλε (αρρωστημένη ίσως). Έτσι λοιπόν πρωί-πρωί, πριν να τελειώσω τον καφέ μου, έρκετε ένας συνάδελφος τζιαι λαλεί μου :
-"Έμαθές τα;"
- "Ποιά;"
-"Κάποιοι που μας θα πρέπει να πάμε Λεμεσό"
-"Εν έσιει chass" Εγώ εν πάω πούποτε".
Γιατί όταν λέμε Λεμεσός, εννοούμε σχεδόν Πάφο...κάθε μέρα...και κάνεις δεν ξέρει ως πότε...
Βαλτόν τον είχα; Εν κανεί που κάμνει ζέστη, φασαρία, νυστάζω, βαρκούμαι, ανησυχώ, πονώ την κελλέ μου, έπρεπε να εκνευριστώ πρωίν-πρωίν.
Τελικά η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται; Κάτι εξέραν οι πρωτινοί αλόπως.
