Η ώρα του σάντουιτς

Τελικά τούτη εν η καλλύτερη ώρα. Η ώρα που φκάλλω που τη τσάντα μου το σάντουιτς που ετοίμασεν το αρκούδιν, με χαμ και τυρί, τζιαι βουττημένον μες το λάδιν. Τί τζι'αν του λαλώ: "Γιέ μου, μεν μου βάλλεις λάδιν γιατί, εκτός του ότι εν παχυντικό, στάσσει τζιαι πάνω μου μερικές φορές τζιαι γίνουνται κτιτζιον τα ρούχα μου. Ούλλοι εκαταλάβαν τί λυσιάρα είμαι!". Το αρκούδι όμως επιμένει, τζιαι καλά κάμνει. Εν όντως πολλά ωραία τα σάντουιτς που κάμνει. Εξού τζιαι η χαρακτηριστική ατάκα που του λαλώ κάθε πρωί γύρω στις 10: "You must be friends with Lord Sandwich". Ίησιεν λάθος να εμαΐρευκεν τζιαι να σιδέρωνεν τζιόλας;